نيم به منا رسيديم ، مردم همگى رو به سوى جمره اوّل ( - جمرة العقبه ) كه در سمت راست آغاز منا ، از سوى مكّه قرار داشت ، گذاشتند . اين جمره ، ديوار بلندى است كه با سنگ بزرگ ساخته شده و هر حاجى هفت دانه ريگ خود را يكى پس از ديگرى تكبيرگويان بدان پرتاب مىكند . به گفتهء طبرى : از محدودهء پرتابگاه جمره ، آگاهى دقيقى در دست نيست ، ليكن هم اكنون هر جمره عبارت است از ستونى برافراشته كه حاجيان به گرداگرد و پايين آن سنگ پرتاب مىكنند ، ليكن احتياط آن است كه از اين محدوده تجاوز نشود . « 1 » بعضى از متأخرين ، حد جمره را سه ذراع در اطراف آن دانسته‌اند ، ( البته به جز جمرهء عقبه ؛ زيرا اين جمره در پاى كوه قرار دارد و يك سويه است . ) پس از رمى جمرهء عقبه به سوى چادرهاى خود رفتيم . آنان كه قربانى همراه داشتند ذبح كردند و گروهى سر تراشيدند و گروهى ديگر تقصير نمودند كه زنان فقط تقصير كردند . پس از آن ، حجاج بنا به فرمان خداوند ، كه مىفرمايد : « ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ وَ اسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ » ، « 2 » با لباس احرام رو به سوى مكّه نهادند و سعى و حلق و يا تقصير به جاى آوردند و سپس به منا مراجعت كردند و شب يازدهم را در آنجا گذراندند . پس از طلوع آفتاب بامداد روز يازدهم ، بار ديگر هر سه جمره را رمى مىكردند ، بدين گونه كه نخست از جمرهء صغرى كه در پس مسجد خيف از سوى منا قرار دارد رمى را آغاز نموده و سپس جمره وسطى و پس از آن جمره عقبه و همان‌طور كه گذشت به هر كدام هفت ريگ پرتاب كردند . مردم پس از رمى دو جمرهء اول و دوم ، مدتى در آن محل‌ها توقف نموده و خواسته‌هاى خود را از خداوند طلب مىكنند ليكن در جمره سوم به علت تنگى جا توقفى نمىكنند . شب دوازدهم را نيز در منا مانديم و در بعد ظهر روز دوازدهم ، مجددا جمرات را به صورتى كه پيشتر ياد شد ، رمى مىكرديم . در اينجا عده‌اى از ما قبل از غروب ، منا را به سوى مكّه ترك نموده و گروهى ديگر شب سيزدهم را نيز در منا ماندند تا

--> ( 1 ) - اين گفته بر طبق نظر اهل سنت مىباشد ، بر طبق روايات و نظر شيعه ريگ‌ها بايد به ديوار سنگى برخورد نمايد . ( مترجم ) ( 2 ) - بقره : 199